Haur batek ziberbullying-a jasaten duen jakiteko gakoak

Actualizado hace 7 minutos

Ama edo aita baten arreta handienetako bat da etxetik kanpo edo bere logelan bertan jazarpenik jasan ez dezan ahalegintzea, pantaila baten bidez. Askotan, ikastetxeak eta familiak egoera bat minimizatzeko errore batean eror daitezke, "unean uneko gatazka" gisa sailkatuz, protokoloen aktibazioa saihesteko edo atzeratzeko. Hala ere, oso garrantzitsua da bi errealitateak bereizten jakitea eta ziberbullyingari aurre egitea.

Alde nagusia tratu txarrak errepikatzean eta azaltzean datza. Oinarrizko arau argigarri bat dago: behin gertatzen bada, gertakari puntual bat da; bi gertatzen badira, kasualitatea izan daiteke; baina hiru aldiz gertatzen bada, jazarpenaren eredu sistematiko baten aurrean gaude. Eduki umiliagarri bakar bat ehunka aldiz birbidali daiteke, jazarpena masibo bihurtuz. Irainak, irudi pribatuak zabaltzea, nortasuna ordezkatzea, txat-taldeak baztertzea edo mehatxuak helduen begiradatik urrun gertatzen dira, berdinen artean eta mugikorrek eta ordenagailuek eskaintzen duten anonimotasun faltsuaren azpian ezkutatuta. Jazarpen oro nahitakoa da, eta, azkenean, botere-desoreka arriskutsua sortzen du, jasaten duenaren autoestimua erabat murrizten duena.

Eragin psikologikoa eta alarma-seinaleak

Biktimizazio-prozesuak bi inflexio-puntu kritiko ditu. Lehen fasean, adingabea hiperzaintza-egoeran bizi da; badaki tratu txarrak edozein unetan gertatuko direla berriro, Internetek ez duelako ordutegirik eta erasoa ohean ere jazartzen zaiolako, eta etengabeko antsietate hori gorputzean somatizatzen da azkenean. Bigarren puntua askoz ere kezkagarriagoa da, biktimak bere zeregina onartu eta normalizatzen baitu. Fase honetan, trauma-osteko estresa garatzeko, autolesioetara jotzeko edo ideia suizidak izateko arriskuak gora egiten du.

Identitatea eraikitzeko hain erabakigarria den garai honetan, indarkeria jarraitu horren ondorioak suntsitzaileak dira. Gizarte-isolamendu larria eta depresioa izan daitezke, baita substantzien abusua ere. Hori garaiz geldiarazteko, adi egon behar dugu adingabeek hitzez adierazten ez dituzten alerta-seinaleekin:

1. Pantailen erabilera-errutinaren alterazioa
2. Antsietatea eta tristura
3. Umore-aldaketak
4. Isolamendu digitala
5. Gailu mugikorra ezkutatzea

Nola jokatu behar da eskola-jazarpenaren susmoa dagoenean?

Pertsona bakoitzaren jarduteko modua biktimarekin duen harremanaren araberakoa izan daitekeen arren, azpimarratu behar da esku-hartzea berehalakoa izan behar dela.

Gurasoentzat eta hezitzaileentzat: Oinarrizko premisa adingabearen mina ez gutxiestea da. Entzute aktiboa landu behar da, haren kontakizuna sinetsi eta laguntza emozionala eskaini, galdera gehiegirekin estutu gabe. Funtsezkoa da gertakarien erregistro kronologiko eta zehatza egitea —nork, nola, noiz eta non gertatzen den, eta aurretik jakinarazi den ala ez—, ikastetxean aurkezteko eta dagokion protokoloa martxan jartzea eskatzeko. Kanpoko laguntza psikologikoa bilatzea ere oso gomendagarria da zauri emozionalak sendatzen laguntzeko.

Lekukoentzat (ikaskideentzat): Jazarlearen jokabidea geldiarazteko ahalmena izan dezakete. Isiltasunaren legea hautsi behar dute eta ikusten dutena irakasle edo tutore bati jakinarazi. Funtsezkoa da enpatia erakustea eta biktimari laguntzea, bakarrik senti ez dadin. Aldi berean, erasotzaileari indarkeriaz aurre egitea saihestu behar da beti, horrek egoera okertu besterik ez bailuke egingo.

Biktimarentzat: Urratsik zailena, baina beharrezkoena, konfiantzazko heldu batengana jotzea eta hitz egitea da. Ziberjazarpena dagoenean, ezinbestekoa da pantaila-argazkiak edo tratu txarren bestelako frogak gordetzea, eta gogoan izatea indarkeria handiagoz erantzutea ez dela inoiz irtenbidea.

PENTSATU KLIK EGIN AURRETIK. EGIAZTATU PARTEKATU AURRETIK.